PROs en behandelrespons determinanten van zelfredzaamheid bij RA

Psychosociale kenmerken en de respons op behandeling lijken een rol te spelen als vroege determinanten voor de zelfredzaamheid op lange termijn bij patiënten met reumatoïde artritis. Dit blijkt uit een observationele post-hocanalyse van de CareRA-studie. Zelfredzaamheid, het vertrouwen in het eigen vermogen om een taak met het gewenste resultaat uit te voeren, is een belangrijk aspect van de langdurige zorg bij reumatoïde artritis, omdat patiënten met meer zelfvertrouwen actiever betrokken kunnen worden via gedeelde besluitvorming.

Onderzoekers uit Leuven analyseerden welke ziektegerelateerde en psychosociale factoren geassocieerd zijn met zelfredzaamheid bij vroege reumatoïde artritis. De CareRA-studie vergeleek verschillende behandelingen voor de inductie van remissie. In de post-hocanalyse werd zelfredzaamheid bepaald met de Arthritis Self-Efficacy Scale (ASES) in week 52 en 104, naast klinische parameters en patiëntgerapporteerde uitkomsten zoals pijn, vermoeidheid, fysiek functioneren, ziekteperceptie en kwaliteit van leven.

Een betere waargenomen gezondheid correleerde met een hogere zelfredzaamheid. De patiëntgerapporteerde uitkomsten correleerden matig tot sterk met de ASES-scores, terwijl de correlaties met door de arts gerapporteerde factoren zwak waren. Een snellere, aanhoudende respons op de behandeling was voorspellend voor hogere ASES-scores op week 52 en 104.

Ook een betere waargenomen gezondheidsstatus op baseline was onafhankelijk geassocieerd met hogere ASES-scores op week 104. De onderzoekers concluderen dat patiëntgerapporteerde uitkomsten en de respons op behandeling vroege determinanten zijn van zelfredzaamheid en kunnen helpen bij het tijdig identificeren van patiënten die baat hebben bij zelfmanagementinterventies.