Respons op IL-6-remmers onafhankelijk van eerdere biologicals

Literatuuronderzoek naar studies met tocilizumab en sarilumab laat zien dat deze middelen een vergelijkbare werkzaamheid hebben bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) die met minstens één biological-DMARD zijn behandeld. De respons lijkt onafhankelijk van het aantal eerder ontvangen biologicals. De interleukine (IL)-6-remmers tocilizumab en sarilumab zijn beide door de European Medicines Agency goedgekeurd voor patiënten met matige tot ernstige RA en een onvoldoende respons op een of meer DMARD's en/of TNF-remmers.

Om na te gaan in welke mate eerder gebruik van biologicals van invloed is op de respons, voerden Spaanse onderzoekers een systematisch literatuuronderzoek en meta-analyse uit. Het literatuuronderzoek leverde 17 artikelen op naar het effect van tocilizumab en sarilumab in verschillende subgroepen, waaronder biological-naïeve patiënten en patiënten met een inadequate respons op minstens één biological-DMARD. De studies met tocilizumab lieten tegenstrijdige resultaten zien: sommige rapporteerden betere uitkomsten bij biological-naïeve patiënten, terwijl bij andere de respons vergelijkbaar was.

Ook bij sarilumab waren de responspercentages vergelijkbaar tussen beide groepen. In de daaropvolgende meta-analyse includeerden de onderzoekers zes studies en keken zij naar remissie en lage ziekteactiviteit. De kans op deze parameters na 24 weken was hoger in de biological-naïeve groep, maar de verschillen waren niet in alle studies klinisch betekenisvol en niet altijd aanhoudend.

De onderzoekers concluderen dat de respons op IL-6-remmers onafhankelijk was van het aantal eerdere biological-DMARD's en dat IL-6-remmers een prominente rol binnen de behandeling van RA zouden moeten krijgen.