EULAR 2020: Kosteneffectiviteit van diagnostische algoritmen voor axiale SpA

Op EULAR 2020 gepresenteerd onderzoek vergeleek de levenslange kosteneffectiviteit in Nederland van drie diagnostische algoritmen voor axiale spondyloartritis (SpA): het originele Berlijn-algoritme en de eerste (M1) en tweede (M2) modificatie daarvan, die vooral verschillen in de positionering en definitie van inflammatoire rugpijn. Het Berlijn-algoritme is het meest specifiek en het M2-algoritme het meest sensitief. Het M2-algoritme resulteerde in een toename van de voor levenskwaliteit aangepaste levensjaren (QALYs) en de laagste kosten per patiënt; het Berlijn-algoritme was het goedkoopste, maar het M2-algoritme werd nog steeds als kosteneffectief beschouwd.

Bij een bereidheid om 20.000 euro te betalen per gewonnen QALY had het M2-algoritme veruit de grootste kans om kosteneffectief te zijn in vergelijking met het M1- en Berlijn-algoritme (respectievelijk 94, 5 en 1 procent). Vergeleken met het meest kosteneffectieve algoritme (M2) kon met een extra uitgave van 7500 euro per patiënt een perfecte diagnose worden gesteld, die tegelijk kosteneffectief bleef. De onderzoekers concluderen dat de relatieve toename van de sensitiviteit van het M2-algoritme ten koste ging van de specificiteit in vergelijking met het Berlijn-algoritme, maar dat dit acceptabel is wat betreft kosten en effecten voor maatschappij en gezondheidszorg, en dat het waardevol is om te investeren in nauwkeuriger diagnostiek van axiale SpA.