EULAR 2021: Belimumab na rituximab veilige en effectieve strategie bij SLE

Rituximab gevolgd door belimumab bij systemische lupus erythematosus (SLE) resulteerde in een significante daling van IgG-antilichamen tegen dsDNA, en vergeleken met placebo verkleinde belimumab de kans op een ernstige flare. Deze combinatie lijkt een veilige en effectieve nieuwe behandelstrategie bij SLE. Dit blijkt uit de resultaten van de fase-IIb-trial BEAT-LUPUS, gepresenteerd tijdens het virtuele EULAR-congres 2021 door prof. dr.

Michael Ehrenstein uit Londen. Hij legde uit dat rituximab weliswaar vaak wordt gebruikt bij SLE maar in gerandomiseerde trials niet significant effectief is gebleken, en dat rituximab de spiegel van B-lymfocytenstimulerend eiwit (BAFF) verhoogt, wat geassocieerd is met flares. In de trial kregen 52 patiënten met actieve SLE 2 infusies rituximab, waarna zij werden gerandomiseerd naar belimumab (n=26) of placebo (n=26), met een maximaal toegestane dosis prednisolon van 20 mg per dag; 32 deelnemers maakten de studie helemaal af.

Een substudie liet zien dat belimumab de repopulatie van B-cellen na rituximab vertraagt. Het primaire eindpunt, de IgG-spiegel van dsDNA-antilichamen, bedroeg in de behandel- en placebogroep op baseline respectievelijk 145 en 104 IU/ml, na 24 weken 69 en 99 IU/ml, en na 52 weken 47 en 103 IU/ml. De tijd tot de eerste ernstige flare was significant langer in de belimumab-groep, met 3 ernstige flares na 52 weken versus 10 in de placebogroep.

De cumulatieve dosis steroïden was in beide groepen gelijk, en belimumab gaf geen verhoogde kans op infecties of ernstige bijwerkingen. Prof. Ehrenstein concludeert dat deze uitkomsten moeten worden bevestigd in een grotere trial, maar de hypothese bevestigen dat BAFF-spiegels de kans op SLE-flares beïnvloeden.