Diagnostiek van osteoporose: over meten, markers en risico inschatting

Jarenlang was dual energy X-ray-absorptiometry (DEXA) de enige meetmethode om de botdichtheid te bepalen. Sinds enkele jaren worden aanvullende mogelijkheden toegepast bij de diagnostiek van osteoporose, zoals wervelfractuurbeoordeling (vertebral fracture assessment, VFA) en hip structural assessment (HSA), al blijft DEXA de standaard beeldvormende techniek. Naast beeldvorming worden ook biomarkers voor botaanmaak en -afbraak steeds meer gebruikt in de dagelijkse praktijk om het dynamisch bot en fractuurrisico verder in kaart te brengen.

De botmassa bepaalt ongeveer een derde van het fractuurrisico; de rest hangt af van genetische en klinische factoren, zoals valgerelateerde factoren, en comorbiditeit. Het artikel bespreekt dat de diagnose osteoporose wordt gesteld op basis van een combinatie van beeldvorming en klinische inschatting van het fractuurrisico, de rol van BMD-meting, nieuwe analysemethoden van de microstructuur van botten, en risico-inschatting met FRAX- en Garvan-scores. De inhoud maakt deel uit van een e-learning over osteoporosebehandeling en fractuurpreventie en verscheen in een nascholingsmagazine reumatologie.