Minder verminkende behandelingen bij gevorderde niet-melanoom-huidkanker

Onderzoekers van het UMC Groningen pleiten voor minder verminkende behandelingen bij patiënten met gevorderde niet-melanoomhuidkanker door het eerder inzetten van immuuncheckpointremmers. Merkelcelcarcinoom (MCC), gevorderd cutaan plaveiselcelcarcinoom (cSCC) en gevorderd basaalcelcarcinoom (BCC) zijn zeldzaam en patiënten zijn vaak ouder en kwetsbaar. De primaire behandeling bestaat uit chirurgie en radiotherapie, die kan resulteren in functionele stoornissen of verminkingen en zo kan bijdragen aan de kwetsbaarheid van de patiënt.

Uit eerdere studies blijkt dat MCC, cSCC en BCC gevoelig zijn voor immuuncheckpointremmers, die effectief zijn bij melanoom en daar evolueren naar de neoadjuvante setting. Neoadjuvante behandelingen induceren een langdurige immuunrespons die vaak groter is dan in de adjuvante setting en maken minder verminkende ingrepen nodig, wat de kwaliteit van leven ten goede komt. Vanwege de zeldzaamheid van deze tumoren is het lastig om gedegen fase 3-studies uit te voeren, maar patiënten kunnen volgens de auteurs baat hebben bij kennis uit grote gerandomiseerde melanoomstudies.

Responspercentages bij immuuncheckpointremmers blijken vergelijkbaar voor patiënten met gevorderde NMSC en melanoom. Vijf vroegefasestudies tonen de effectiviteit van neoadjuvante behandeling bij melanoom aan. Momenteel lopen acht studies naar adjuvante en twaalf naar neoadjuvante behandeling bij NMSC.

Twee kleine gepubliceerde studies naar neoadjuvante behandeling bij NMSC laten bij ongeveer de helft van de patiënten een volledige respons zien. De onderzoekers vermoeden dat neoadjuvante immuuncheckpointremmers verminkende behandelingen kunnen voorkomen, maar de lopende studies moeten de effectiviteit, de invloed op verminkingen en de overleving nog bevestigen.