Anti-PD-1 na eerste progressie niet zinvol

Een real-world-studie onderzocht of het zinvol is om bij niet-kleincellige longkanker door te behandelen met checkpointremmers na de eerste ziekteprogressie. Er was weinig bekend over de optimale aanpak wanneer onder eerstelijnsbehandeling met checkpointremmers en chemotherapie toch progressie optreedt. De onderzoekers includeerden 59 patienten met NSCLC die eerder waren behandeld met eerstelijns anti-PD-1-therapie plus platinahoudende chemotherapie en die ziekteprogressie hadden.

De vervolgbehandeling na progressie bestond uit een door de eigen arts gekozen behandeling met of zonder anti-PD-1-antilichaam. Van de 59 patienten kregen 33 een tweedelijns schema met checkpointremming en de overige 26 kregen geen checkpointremmers meer. Er was geen significant verschil in progressievrije overleving na vervolgbehandeling, met een mediaan van 6,5 versus 5,7 maanden (p=0,46).

Ook waren er geen verschillen in totale overleving (28,8 versus 29,3 maanden), post-tweede-progressie-overleving (13,4 versus 18,7 maanden), objectief responspercentage (18,3% versus 19,2%) en ziektecontrole (78,8% versus 84,6%). Er was evenmin verschil in toxiciteit en veiligheidsprofielen. De onderzoekers concluderen dat er geen klinisch voordeel lijkt te zijn van het continueren van anti-PD-1-behandeling na de initiele ziekteprogressie op eerstelijns checkpointremming en chemotherapie.

Hoewel er geen veiligheidsbezwaren zijn tegen het voortzetten van de checkpointremming, lijkt het niet zinvol om in het tweedelijnsschema met dezelfde behandeling door te gaan.