Betere effectiviteit met afatinib dan met gefitinib bij NSCLC

Uit real life-data van bijna 350 patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) en een EGFR-mutatie die met gefitinib of afatinib waren behandeld, blijkt dat afatinib leidde tot een significant langere progressievrije overleving dan gefitinib. Dit verschil van bijna vier maanden was niet aanwezig bij patiënten met zeldzamere mutaties. Binnen de longoncologie is maar een beperkt aantal head-to-head-studies die de effectiviteit en veiligheid van verschillende oncolytica vergelijken, terwijl die van waarde zijn om te bepalen welk geneesmiddel de beste optie is.

Afatinib, een tyrosinekinaseremmer, en gefitinib, een EGFR-remmer, worden beide geregeld voorgeschreven bij NSCLC met een activerende EGFR-mutatie. De onderzoekers verrichtten een retrospectieve analyse met real life-data van 343 patiënten die met een van beide middelen waren behandeld en allemaal een performance-status van 1 hadden. Het algemene responspercentage verschilde niet significant, maar er was wel een duidelijk verschil in het voordeel van afatinib in de progressievrije overleving: 13,4 maanden bij afatinib versus 9,5 maanden bij gefitinib.

Er was eenzelfde trend ten gunste van afatinib voor de algehele overleving, maar dit was niet statistisch significant. De verschillen in progressievrije overleving waren ook niet significant bij patiënten met exon 19 deletie mutaties of L858R mutaties, al was ook daar een trend ten gunste van afatinib zichtbaar. De onderzoekers concluderen dat afatinib in een real world-setting een betere effectiviteit lijkt te hebben bij NSCLC met een veelvoorkomende EGFR-mutatie, maar niet bij zeldzamere vormen, en dat de retrospectieve aard verder onderzoek vereist.