Circulerend tumor-DNA voorspelt uitkomsten na resectie NSCLC

Recent onderzoek laat zien dat patiënten met vroegstadium niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) met detecteerbaar circulerend tumor-DNA (ctDNA) op baseline of na systemische (neo)adjuvante behandeling slechtere uitkomsten hebben dan patiënten zonder ctDNA. Het voorspellen van een relaps, ziekteprogressie en de algehele overlevingskans is een uitdaging bij deze patiënten. Omdat het beste moment om ctDNA te meten nog niet duidelijk was, bestudeerden onderzoekers of ctDNA patiënten kan identificeren met een hoger risico op relaps of progressie na resectie, en of het radiologisch bepalen van het tumorvolume aanvullend bijdraagt aan de voorspelling.

De onderzoekers bestudeerden retrospectief bloedplasmamonsters van 85 patiënten met vroegstadium NSCLC voor en na chirurgische resectie en verzamelden longitudinaal monsters tijdens de follow-up. Met 3D-software bepaalden zij het radiologische tumorvolume op CT-scans. Van de 85 patiënten had 28% neoadjuvante en 27% adjuvante behandeling gekregen.

Na een mediane follow-up van 4,3 jaar had 39% een relaps of progressie. Patiënten met detecteerbaar ctDNA op baseline of na behandeling en patiënten die het ctDNA niet hadden geklaard, hadden een significant slechtere klinische uitkomst. Het toevoegen van het radiologisch bepaalde tumorvolume aan het prognostisch model met ctDNA zorgde voor een nauwkeurige risicostratificatie, die bij een onafhankelijk cohort van 32 patiënten een indeling in prognostische groepen mogelijk maakte.

De onderzoekers concluderen dat persisterende aanwezigheid van ctDNA een sterke voorspeller is van een negatieve uitkomst en dat toevoeging van radiologisch tumorvolume de nauwkeurigheid van de risicovoorspelling vergroot.