ctDNA van waarde bij patiëntselectie voor sequentiële behandeling met TKI

De aanwezigheid van circulerend tumor-DNA bij patiënten met niet-kleincellig longcarcinoom (NSCLC) en een EGFR-mutatie helpt voorspellen welke patiënten een laag risico op progressie hebben en het meest baat hebben bij een sequentiële behandeling met tyrosinekinaseremmers (TKI's). Sinds de introductie van TKI's voor NSCLC met een EGFR-activerende mutatie zijn de overlevingskansen en kwaliteit van leven aanzienlijk verbeterd. Osimertinib, een derde generatie TKI, geeft als eerstelijnsbehandeling meer verbetering in de progressievrije en algehele overleving dan eerste generatie TKI's.

Toch was onduidelijk of eerstelijns osimertinib superieur is aan een sequentiële behandeling waarbij eerst eerste-/tweede generatie TKI's en pas daarna osimertinib worden gegeven, omdat men niet kon voorspellen welke patiënten een hoger progressierisico hebben. De onderzoekers analyseerden 830 plasmamonsters van 228 patiënten met stadium IV, EGFR-positieve NSCLC die al met een eerstelijns TKI waren behandeld, en bestudeerden de prognostische waarde van circulerend tumor-DNA. Op basis van de waarden vooraf konden patiënten met een verbeterde overleving worden geïdentificeerd, onafhankelijk van de behandeling.

Patiënten behandeld met een eerste-/tweede generatie TKI (n=187) met een lage mutatiefrequentie (laagrisicopatiënten) en patiënten met een lage mutatiefrequentie en negatieve waarden na 3 of 6 maanden (high responders) hadden een lager risico op overlijden (hazard ratio 0,38 respectievelijk 0,22), met een mediane algehele overleving van 34,2 maanden. Bij deze patiënten was er geen verschil in overleving tussen eerstelijns osimertinib en sequentiële behandeling. De onderzoekers concluderen dat het bepalen van circulerend tumor-DNA effectief is bij de patiëntselectie.