Elektronische neus kan patiënt met longkanker herkennen

Een validatiestudie laat zien dat ademcondensaat gemeten met de elektronische neus, in combinatie met klinische kenmerken, patiënten met longkanker kan onderscheiden van patiënten zonder longkanker. Het potentieel van ademcondensaatanalyse bij de diagnostiek van longkanker was al eerder aangetoond, maar de inzet bleef achter door een gebrek aan validatiestudies. Daarom sloegen diverse Nederlandse centra de handen ineen om twee onderzoeksvragen te beantwoorden over de meting van vluchtige organische stoffen met de elektronische neus: of een predictiemodel dat NSCLC van niet-longkanker onderscheidt gelijktijdig kan worden ontwikkeld en gevalideerd, en of toevoeging van klinische variabelen van waarde is.

In de onderzoekscentra verrichtten de onderzoekers metingen met de Aeonose bij patiënten met NSCLC en controlepatiënten: 376 patiënten voor de training en 199 voor de validatie. Van de gehele groep hadden 160 patiënten bewezen longkanker, 51 een niet-aangetoonde verdenking en 165 waren gezonde controles. De meting is non-invasief; patiënten hoefden alleen vijf minuten in het apparaat te ademen.

De onderzoekers bestudeerden vijf predictiemodellen; de toegevoegde klinische kenmerken waren geslacht, leeftijd en aantal pakjaren. Het volledige trainingsmodel met ademcondensaatdata en klinische variabelen had een sensitiviteit van 95%, een specificiteit van 51%, een negatief voorspellende waarde van 94% en een area under the curve van 0,87. Het validatiecohort toonde vergelijkbare waarden van respectievelijk 95%, 49%, 94% en 0,865.

De onderzoekers concluderen dat deze combinatie adequaat onderscheid kan maken tussen patiënten met en zonder longkanker en dat hiermee een non-invasieve methode is gevalideerd die in de dagelijkse praktijk kan worden geïmplementeerd.