Geen verschil in 5-HT3-remmers bij cisplatine-chemotherapie voor NSCLC

Onderzoek toont geen verschil tussen granisetron en palonosetron in het bestrijden van misselijkheid bij patiënten met NSCLC die cisplatine-gebaseerde chemotherapie krijgen. Chemotherapie-geïnduceerde misselijkheid en braken is een veelvoorkomende en impactvolle bijwerking, die voornamelijk wordt gedreven door stimulatie van de 5-HT3-receptoren door serotonine. Eerstegeneratie-5-HT3-remmers zoals granisetron, ondansetron en tropisetron lieten al grote effectiviteit zien als anti-emetica, maar vooral op de kortetermijnmisselijkheid.

Palonosetron is een tweedegeneratiemiddel met een 30 maal hogere affiniteit voor de 5-HT3-receptor en een lange halfwaardetijd tot 40 uur, waardoor het ook vertraagde misselijkheidsreacties zou kunnen aanpakken. De onderzoekers includeerden 121 patiënten met een cisplatine-gebaseerde chemotherapie voor NSCLC tussen juni 2018 en december 2021. Alle patiënten kregen triple therapie met aprepitant, dexamethason en ofwel granisetron ofwel palonosetron (1:1 gerandomiseerd).

De granisetrongroep (61 patiënten) had een hogere complete respons in de acute fase dan de palonosetrongroep (60 patiënten), namelijk 70,5% versus 58,3%. Meer mensen hadden met palonosetron een complete respons in de vertraagde fase dan met granisetron, namelijk 61,7% versus 55,7%. Beide verschillen waren niet statistisch significant.

Ook het aantal mensen met totale controle van de misselijkheid in zowel de acute als vertraagde fase verschilde niet significant (54,1% versus 57,6%). Volgens de onderzoekers bevestigen de bevindingen de richtlijnen die stellen dat er geen onderlinge verschillen zijn tussen 5-HT3-remmers en dat elke willekeurige 5-HT3-remmer kan worden gecombineerd met dexamethason en een NK-1-remmer zoals aprepitant.