Genoomstudie identificeert genen betrokken bij chronische mucusproductie

Een recent gepubliceerd genoomonderzoek laat zien dat mucine-fucosylatie mogelijk de drijvende kracht is achter chronische sputumproductie. Daardoor kunnen signaalroutes rondom FUT2 en de mucine-loci nieuwe therapeutische targets vormen. Chronische sputumproductie komt voor bij verschillende respiratoire aandoeningen, maar kan ook op zichzelf staan, en heeft een negatieve invloed op de kwaliteit van leven.

De oorzaken waren niet eerder opgehelderd. Engelse onderzoekers verrichtten daarom een genoombrede associatiestudie (GWAS) met data uit de Britse Biobank, met 9.714 gevallen van chronische sputumproductie, met of zonder onderliggende respiratoire aandoening, en 48.471 controlepatienten. Zij identificeerden zes nieuwe genoombrede signaalroutes, namelijk in de HLA-locus, op chromosoom 11 op de mucine-locus (MUC2, MUC5AC, MUC5B) en in de FUT2-locus.

De vier meest voorkomende variant-associaties werden bevestigd door onafhankelijke studies met data van 2.203 gevallen en 17.627 controles. De mucine-locus werd niet voor het eerst genoemd in verband met luchtwegproblematiek; eerder was er een associatie met matig-ernstig astma. Het signaal bij FUT2 was geassocieerd met de expressie van diverse genen, met duidelijk weefselafhankelijke effecten.

Een aanvullend fenotypebreed associatieonderzoek liet veel associaties zien tussen de mucine- en FUT2-loci en onder meer bloedcellen, leverbiomarkers, infecties, schildklier- en maagdarmaandoeningen en respiratoire aandoeningen. De onderzoekers concluderen dat de nieuw ontdekte signaalroutes bij FUT2 en de mucine-loci potentiele drijvers zijn van chronische sputumproductie en achten er voldoende bewijs voor verder onderzoek naar deze routes als mogelijke therapeutische targets.