Hypoxemie bij IPF voorspelt beter het éénjaarsrisico op transplantatie en sterfte

Patiënten met IPF hebben een hogere cumulatieve incidentie van hypoxemie bij inspanning en in rust dan patiënten met een andere interstitiële longziekte, en deze hypoxemie helpt het risico op transplantatie of sterfte voorspellen. Onduidelijk was hoe vaak hypoxemie voorkomt bij patiënten met fibrotische vormen van interstitiële longziekten, wat het beloop ervan is en of de aanwezigheid ervan van prognostische waarde is. De onderzoekers gebruikten vijf ILD-registers in Australië, Canada en Zwitserland.

De cohorten bestonden uit 848 patiënten met een fibrotische vorm van interstitiële longziekte, waaronder 258 patiënten met IPF. De cumulatieve incidentie van hypoxemie bij inspanning en in rust werd gemeten vanaf de diagnose met intervallen van 1 jaar. De onderzoekers werkten met een prognostisch model, het ILD-GAP-O2-model, waaraan zij de oxygenatiestatus toevoegden.

De cumulatieve incidentie van hypoxemie bij inspanning bedroeg voor het gehele cohort na 1 jaar 6,1%, na 2 jaar 17,3% en na 5 jaar 40,1%. Voor hypoxemie in rust waren de incidenties respectievelijk 2,4%, 5,6% en 16,5%. Al deze waarden waren significant hoger in de subgroep met IPF.

Het toevoegen van de mate van hypoxemie bij inspanning of in rust aan het model verbeterde het onderscheidend vermogen (C-index 0,80 tegenover 0,75 zonder hypoxemie) en verbeterde de éénjaarsvoorspelling voor transplantatie of sterfte significant. De onderzoekers concluderen dat het toevoegen van de oxygenatiestatus aan het model van toegevoegde waarde is, zeker bij patiënten met IPF, om patiënten met een groter kortetermijnrisico te onderscheiden.