Kan ctDNA-biomarker de PD-(L)1-respons voorspellen?

Bij patiënten met NSCLC die checkpointremmers gebruiken, blijkt een hogere tumor mutational burden in het bloed (bTMB) geassocieerd te zijn met een betere progressievrije overleving en een hoger responspercentage. Circulerend tumor-DNA (ctDNA) als basis voor de bTMB lijkt potentie te hebben om de behandelrespons op PD-(L)1-remmers te voorspellen. Checkpointremming met PD-1- of PD-L1-remmers heeft de prognose voor patiënten met NSCLC verbeterd, maar slechts een minderheid heeft een duurzame respons, waardoor er behoefte is aan een goede voorspellende biomarker.

Recent onderzoek liet zien dat het bepalen van de bTMB bijdraagt aan het evalueren van de klinische voordelen van immuuntherapie, met een hoge bTMB geassocieerd aan een verbeterde objectieve responspercentage en progressievrije overleving. De bTMB bleek echter onvoldoende in staat de algehele overleving te voorspellen bij patiënten die monotherapie met checkpointremmers kregen. Daarom bestudeerden onderzoekers of een bTMB waarbij ook de mate van ctDNA werd meegenomen van waarde zou zijn.

Zij gebruikten data uit drie grote kankercohorten van bijna 950 patiënten met NSCLC die met checkpointremmers waren behandeld, en bepaalden de afkapwaarde voor ctDNA met een ROC-curve. Patiënten met een hoge bTMB op basis van ctDNA hadden een significant hogere objectieve responspercentage (p=0,020) en een duurzaam klinisch effect (progressievrije overleving langer dan 6 maanden, p<0,001) dan patiënten met een lage waarde. Ook waren er significante interacties met zowel de algehele overleving (p=0,019) als de progressievrije overleving (p=0,002).

De onderzoekers concluderen dat de bTMB op basis van ctDNA een niet-invasieve biomarker is die de overleving kan voorspellen, en wensen deze verder te valideren.