Macrofagen verantwoordelijk voor longfibrose bij COVID-19

Onderzoekers publiceerden in Cell hun bevindingen over pulmonale immuunresponsen en longschade bij COVID-19. Zij ontdekten een sleutelrol voor profibrotische macrofagen, vergelijkbaar met de pathofysiologie van idiopathische pulmonale fibrose (IPF). Het ARDS-beeld bij ernstige COVID-19 is geassocieerd met langdurig longfalen en hoge mortaliteit, maar de onderliggende mechanismen waren nog niet geheel duidelijk.

De onderzoekers bestudeerden pulmonale immuunresponsen met weefselmonsters en BAL-vloeistof van 47 patiënten met ernstige COVID-19. Zij verrichtten een uitgebreide set bepalingen, waaronder RNA-sequencing, immunofluorescentie, immunohistochemie, elektronenmicroscopie en RNA-fluorescentie in situ-hybridisatie, aangevuld met klinische observaties, longfunctie en CT-scankwantificaties. Zij zagen een accumulatie van CD163-expressie gevende, van monocyten afgeleide macrofagen die tijdens ARDS bij COVID-19 een profibrotisch genotype hadden aangenomen.

Er was een significante overeenkomst tussen deze macrofagen en profibrotische macrofagenpopulaties zoals bekend uit IPF. Bovendien was het ARDS-beeld geassocieerd met klinische, radiologische, histopathologische en structurele kenmerken van pulmonale fibrose. Toen de onderzoekers humane monocyten blootstelden aan SARS-CoV-2, influenza A of virale RNA-analogen, bleek alleen SARS-CoV-2 dit karakteristieke profibrotische fenotype in vitro te kunnen teweegbrengen.

De onderzoekers concluderen dat SARS-CoV-2 profibrotische macrofaagresponsen uitlokt en zo fibroproliferatieve ARDS veroorzaakt. Met het oog op nieuwe therapieën kan volgens hen worden gekeken naar de lessen uit IPF, gezien de gelijksoortige mechanistische processen die ten grondslag liggen aan de longschade.