ERS: Overlevenden van EGFR-NSCLC tevreden over TKI, studie Rolof Gijtenbeek

Op het ERS-congres presenteerde Rolof Gijtenbeek (Leeuwarden) zijn studie naar de kwaliteit van leven bij gevorderde EGFR-gemuteerde NSCLC. De meeste gezondheidsproblemen bleken te worden veroorzaakt door hersen- en botmetastasen. De algehele overleving van patiënten met gemetastaseerde NSCLC was tot voor kort beperkt, maar sinds de komst van tyrosinekinaseremmers (TKI's) is het perspectief voor patiënten met EGFR-gemuteerde NSCLC aanzienlijk verbeterd.

Toch is maar een kleine subgroep jaren na de diagnose nog in leven, en het is niet bekend hoe patiënten deze extra tijd ervaren. Gijtenbeek bestudeerde dit in observationeel cohortonderzoek met data van patiënten uit Noord-Nederland met stadium IV EGFR-NSCLC die voor 2019 waren gediagnosticeerd en bij aanvang van het onderzoek in juli 2021 nog in leven waren. Hij bestudeerde tien mensen met een gemiddelde leeftijd van 69 jaar, waarvan vier mannen.

De mediane overleving bedroeg 42 maanden (range 33-137). Ongeveer een derde had alleen eerstelijnstherapie gekregen, een derde ook een tweede lijn, en 40% zelfs een derdelijnsbehandeling. Ten tijde van de studie gebruikte één persoon erlotinib, drie afatinib, vijf osimertinib en één chemo-immunotherapie.

Uit de EQ-5D VAS- en QLQ-C30-vragenlijsten bleek dat de patiënten de TKI-behandeling goed verdroegen en tevreden waren. Kwalitatief onderzoek liet een spectrum van tevredenheid zien, van spreken van een wonder tot het acceptabel noemen van de bijwerkingen. Het fysiek functioneren werd het meest negatief beïnvloed door symptomen van hersen- en botmetastasen.

Er waren geen vermeldingen van mentale aandoeningen of survivor's guilt.