Real world- studie: slechtere uitkomsten met pembrolizumab bij NSCLC

Een real world-studie laat zien dat patiënten met NSCLC en een PD-L1-expressie hoger dan 50% die als eerstelijnsbehandeling pembrolizumab-monotherapie kregen, slechtere uitkomsten hebben dan eerder gerapporteerd in de KEYNOTE-024-studie. Het inzetten van immuuntherapie als eerstelijns- en chemotherapie als tweedelijnsbehandeling is een regelmatig ingezet beleid bij NSCLC, mede gebaseerd op de KEYNOTE-024-studie, waarin eerstelijns pembrolizumab leidde tot een langere progressievrije en algehele overleving en minder bijwerkingen dan chemotherapie. De mediane algehele overleving in KEYNOTE-024 bedroeg 30 maanden.

In de huidige studie werd onderzocht hoe 974 patiënten met gemetastaseerd NSCLC en een PD-L1-expressie van 50% of hoger in de praktijk werden behandeld na ziekteprogressie op eerstelijns pembrolizumab. De mediane follow-up was 22,7 maanden en de mediane algehele overleving 15,8 maanden. Op het afkapmoment hadden 678 patiënten ziekteprogressie; ruim de helft (55,9%) kreeg geen verdere behandeling en 52,9% was overleden.

Patiënten zonder verdere behandeling waren significant ouder, hadden een slechtere performance-status en waren vaker met corticosteroïden behandeld. Van de 299 patiënten die wel verdere behandeling kregen, bleven 101 pembrolizumab gebruiken. Patiënten die pembrolizumab combineerden met lokale ablatiebehandeling hadden een significant langere algehele overleving dan patiënten met monotherapie (13,9 versus 7,8 maanden, p=0,0179).

De onderzoekers concluderen dat de uitkomsten slechter zijn dan in KEYNOTE-024 en dat klinische kenmerken zoals metastasen en performance-status van groot belang zijn, waar al bij de keuze voor eerstelijnsbehandeling rekening mee gehouden moet worden.