Selinexor en pembrolizumab goede behandelcombinatie bij mNSCLC

De selectieve remmer van nucleaire exporteiwitten selinexor is onderzocht in combinatie met pembrolizumab bij gemetastaseerde niet-kleincellige longkanker (mNSCLC). De combinatie werd goed verdragen en liet al antitumoractiviteit zien. Nucleaire exporteiwitten spelen een rol bij longkanker; overexpressie kan leiden tot inactivatie van tumorsuppressie-eiwitten en verstoring van de celcyclusregulatie, en het selectief onderdrukken ervan kan immuunmodulerend werken.

Het primaire doel van deze investigator-geinitieerde studie was het bepalen van de veiligheid en verdraagbaarheid van selinexor in combinatie met pembrolizumab; secundair werd gekeken naar vroege effectiviteit. De onderzoekers includeerden prospectief 17 patienten met mNSCLC en een mediane leeftijd van 67,5 jaar, van wie 88% al meer dan twee behandellijnen met systemische therapie had gehad en 59% eerder was behandeld met anti-PD-1- of anti-PD-L1-behandeling. Tien patienten hadden een bijwerking van graad 3 of hoger die gerelateerd was aan de selinexorbehandeling.

De onderzoekers zagen antitumorrespons zowel bij patienten met eerdere anti-PD-1- of anti-PD-L1-behandeling als bij patienten die voor het eerst anti-PD-1 kregen, en ook bij patienten met driver-mutaties. De mediane algehele overleving en progressievrije overleving bedroegen respectievelijk 11,4 maanden (95%BI 3,4-19,8) en 3,0 maanden (95%BI 1,7-5,7). Het responspercentage was 18% en het ziektecontrolepercentage na zes maanden 24%.

De onderzoekers concluderen dat de waargenomen toxiciteit overeenkomt met eerdere veiligheidsprofielen van beide middelen, dat er geen overlappende toxiciteit was en dat er veelbelovende antitumoractiviteit zichtbaar was, al was de studie niet ontworpen om effectiviteit te bepalen.