Acalabrutinib niet inferieur aan ibrutinib, wel minder bijwerkingen

Acalabrutinib is niet minder effectief dan ibrutinib wat betreft de progressievrije overleving van chronische lymfatische leukemie (CLL) en geeft wel minder (cardiovasculaire) bijwerkingen. Dat blijkt uit een internationale fase III non-inferiority-studie. Acalabrutinib en ibrutinib zijn Bruton's tyrosinekinaseremmers die de proliferatie en overleving van maligne B-cellen remmen.

Ibrutinib grijpt naast BTK ook aan op andere kinases en op HER2, terwijl acalabrutinib selectiever werkt, wat mogelijk de verdraagbaarheid verhoogt. Aan de open-label, gerandomiseerde studie namen 533 patiënten uit 15 landen deel, waaronder Nederland. Alle patiënten waren eerder behandeld voor CLL en hadden een del(17)(p13.1)- of del(11)(q22.3)-mutatie.

Zij werden willekeurig ingedeeld naar acalabrutinib (tweemaal daags 100 mg, n=268) of ibrutinib (eenmaal daags 420 mg, n=265). Het primaire eindpunt was de progressievrije overleving (PFS), met een vooraf gespecificeerde non-inferioriteitsgrens van 1,429. De studie liet zien dat acalabrutinib niet-inferieur is: de mediane PFS was 38,4 maanden in beide groepen (HR 1,00, 95% BI 0,79 tot 1,27).

Patiënten in de acalabrutinib-groep hadden minder last van atriumfibrilleren of -flutter (9,4% versus 16,0%). Infecties van graad 3 of hoger en Richter-transformaties kwamen even vaak voor. Geen van beide groepen bereikte de mediane algemene overleving.

Bijwerkingen zoals diarree, spierpijn, hypertensie en kneuzingen kwamen minder voor bij acalabrutinib, terwijl hoofdpijn en hoesten minder voorkwamen bij ibrutinib. De onderzoekers concluderen dat acalabrutinib niet-inferieur is aan ibrutinib wat betreft PFS en minder (cardiovasculaire) bijwerkingen geeft.