Gelijktijdige chemo- en radiotherapie niet effectief bij glioom

Bij patiënten met anaplastisch glioom zonder 1p/19q-codeletie leidt radiotherapie met gelijktijdige chemotherapie met temozolomide niet tot een betere totale overleving dan radiotherapie zonder gelijktijdig temozolomide. Adjuvante therapie met temozolomide leidt wel tot een betere overleving, maar alleen bij patiënten van wie de tumor een mutatie heeft in het IDH1- of IDH2-gen. Dat blijkt uit de tweede interimanalyse van de CATNON-studie.

Een anaplastisch glioom is een snelgroeiende hersentumor. Gliomen met een 1p/19q-codeletie hebben een gunstiger prognose, en mutaties in de genen voor IDH1 en IDH2 beïnvloeden de prognose en respons op therapie. De CATNON-studie is een gerandomiseerde, open-label fase III-studie waaraan 137 instellingen in Australië, Noord-Amerika en Europa, waaronder Nederland, deelnemen.

Patiënten werden gerandomiseerd naar alleen radiotherapie (n=189), radiotherapie met gelijktijdig temozolomide (n=188), radiotherapie gevolgd door adjuvant temozolomide, of radiotherapie met zowel gelijktijdig als adjuvant temozolomide (n=188). Het primaire eindpunt was de totale overleving. Een eerste interimanalyse liet zien dat adjuvante temozolomide de overleving verhoogt, maar over gelijktijdige chemo- en radiotherapie was toen nog geen conclusie mogelijk.

Uit de huidige analyse blijkt dat radiotherapie met gelijktijdig temozolomide de totale overleving niet verbetert (mediane overleving 66,9 versus 60,4 maanden, HR 0,97). Het gunstige effect van adjuvante temozolomide geldt alleen voor patiënten met een IDH1- of IDH2-mutante tumor en niet voor wildtypetumoren. De onderzoekers concluderen dat het effect van temozolomide bij anaplastisch glioom alleen wordt bereikt door adjuvante therapie en beperkt is tot IDH-mutante tumoren.