Betere klinische en functionele responsen bij combinatietherapie in ORAL Strategy-studie

Patiënten met reumatoïde artritis (RA) die in de ORAL Strategy-studie een lagere respons behaalden, leken minder goed te reageren op monotherapie tofacitinib dan op de combinatiebehandelingen van tofacitinib plus methotrexaat en adalimumab plus methotrexaat. Dit bleek uit een post-hocanalyse. De fase 3B/4 ORAL Strategy-studie vergeleek de werkzaamheid en veiligheid van tofacitinib, tofacitinib plus methotrexaat (MTX) en adalimumab plus MTX bij RA-patiënten met een onvoldoende respons op methotrexaat, waarbij tofacitinib plus MTX non-inferieur bleek aan adalimumab plus MTX.

In de post-hocanalyse evalueerden de onderzoekers de verschillen en overeenkomsten in klinische en functionele responsen tussen de studie-armen. Zij includeerden 1.146 patiënten (tofacitinib monotherapie n=384; tofacitinib plus MTX n=376; adalimumab plus MTX n=386). De klinische en functionele responsen, gemeten met onder andere %CDAI-verandering, ACR-N en HAQ-DI-verandering, waren vergelijkbaar tussen de combinatiebehandelingen, maar numeriek lager (wijzend op een slechtere respons) met tofacitinib-monotherapie.

Met cumulatieve waarschijnlijkheidsplots bleek dat de responsen vergelijkbaar waren tussen de drie armen bij patiënten met een hogere respons, zoals remissie of lage ziekteactiviteit, maar dat bij lagere responsniveaus de monotherapiepatiënten minder goed reageerden dan de combinatietherapiepatiënten. De onderzoekers concluderen dat er een subgroep is die een respons bereikt met tofacitinib ongeacht gelijktijdig MTX-gebruik, maar dat over het algemeen een hogere respons wordt gezien met tofacitinib plus MTX. Zij denken dat monotherapie kan worden overwogen bij patiënten die MTX willen stoppen, maar dat bij anderen de combinatiebehandeling gegeven moet worden, zoals aanbevolen door ACR en EULAR.