Grotere kans op staken behandeling bij cycling TNF-remmers

Bij non-respons op een TNF-remmer is het waarschijnlijk nuttiger over te stappen op een niet op TNF-gerichte behandeling dan een tweede TNF-remmer te geven. Dat blijkt uit Koreaans onderzoek. Wanneer een patiënt met reumatoïde artritis onvoldoende respons laat zien op een TNF-remmer moet worden gekozen voor een ander biological-DMARD, hetzij een andere TNF-remmer (cycling-strategie) hetzij een middel met een ander werkingsmechanisme (swap-strategie).

Om te bepalen welke strategie gunstiger is, vergeleken onderzoekers de effectiviteit van beide, waarbij zij vooral keken naar het aantal patiënten dat de behandeling staakte. Zij gebruikten het KOrean nationwide BIOlogics and targeted therapy (KOBIO)-register, waaraan meer dan 2.300 patiënten deelnamen. Van hen includeerden zij er 209 die allen een eerste doelgerichte therapie met een TNF-remmer hadden ontvangen.

Vervolgens werden 69 patiënten behandeld met een tweede TNF-remmer en 140 met een niet op TNF-gerichte therapie, waaronder de niet-TNF-biologicals tocilizumab, abatacept en rituximab en de JAK-remmers tofacitinib en baricitinib. De gemiddelde follow-upduur was 28 maanden, waarin 24,4 procent van de patiënten het tweede geneesmiddel stopte of switchte. Uit de multivariate analyses bleek dat de groep met de niet-TNF-gerichte behandeling minder kans had de behandeling te staken dan de groep met een tweede TNF-remmer (HR 0,326; 95% BI 0,170-0,626; p=0,001).

Ook bij zowel de niet-TNF-biologicals als de JAK-remmers was de kans op staken significant lager. De onderzoekers concluderen dat na het falen op een eerste TNF-remmer de swap-strategie geassocieerd was met minder kans op staken dan de cycling-strategie, en dat deze gegevens nuttig kunnen zijn bij het ontwikkelen van betere protocollen voor het switchen van doelgerichte therapie.