Intramusculaire injectie non-inferieur bij osteoartritis van de knie

Een intramusculaire glucocorticoïdinjectie is na 8 en 24 weken non-inferieur aan een intra-articulaire glucocorticoïdinjectie bij patiënten met osteoartritis van de knie, blijkt uit de Nederlandse KIS-studie. Voor patiënten met knieartrose is naast educatie, oefeningen en gewichtsverlies vaak pijnmedicatie geïndiceerd, veelal in de vorm van intra-articulaire glucocorticoïdinjecties, al bestaan er vraagtekens bij de veiligheid van deze techniek. De KIS-studie onderzocht of een intramusculaire injectie non-inferieur is aan de intra-articulaire injectie wat betreft pijnvermindering.

Vanuit 80 huisartsenpraktijken in het zuidwesten van Nederland werden 145 patiënten geïncludeerd in deze multicenter, open-label, parallelle, gerandomiseerde non-inferioriteitsstudie. De patiënten hadden gedurende minstens drie maanden symptomatische osteoartritis van de knie en werden gerandomiseerd naar een intramusculaire gluteale injectie (n=74) of een intra-articulaire injectie (n=71). De primaire uitkomstmaat was de ernst van kniepijn na vier weken, gemeten met de KOOS-subschaal voor pijn, met een follow-up van 24 weken.

In beide groepen zagen de onderzoekers klinisch relevante verbeteringen tot twaalf weken na de injectie. Na vier weken was het verschil in de KOOS-pijnscore -3,4 (95% BI -10,1 tot 3,3), waarmee geen non-inferioriteit voor het primaire eindpunt kon worden aangetoond. Wel was de intramusculaire injectie na 8 en 24 weken non-inferieur, maar niet na 2 en 12 weken.

De onderzoekers suggereren dat beide injecties als effectieve strategieën moeten worden beschouwd en pleiten voor gedeelde besluitvorming tussen zorgverleners en patiënten wanneer een injectie met glucocorticosteroïden geïndiceerd is.