Klinische én biochemische inflammatie impact op progressie bij PsA

Bij patiënten met artritis psoriatica (PsA) lijken zowel klinische als biochemische inflammatie een impact te hebben op structurele progressie, blijkt uit een secundaire data-analyse van de IMPACT 2-studie. Net als bij reumatoïde artritis is de ziekteactiviteit bij PsA verantwoordelijk voor structurele progressie. Zowel klinische als biochemische inflammatie kan een surrogaatmarker zijn voor dit risico, maar het was onduidelijk hoe onafhankelijk deze effecten zijn.

De onderzoekers bepaalden of klinische inflammatie (het aantal gezwollen gewrichten, SJC) en biochemische inflammatie (C-reactief proteïne, CRP) onafhankelijke rollen spelen bij structurele progressie. Zij gebruikten gegevens uit de IMPACT 2-studie, die de meerwaarde van infliximab op radiografische progressie onderzocht, en beperkten de analyse tot de placebogroep (n=74). Zij gebruikten de gemodificeerde Sharp/van der Heijde-scores om radiografische progressie te bepalen en berekenden gemiddelden over de tijd voor SJC en CRP.

Patiënten werden ingedeeld als actief of inactief op basis van cut-offwaarden en vergeleken in drie groepen: dubbel inactief, enkel actief en dubbel actief. De onderzoekers zagen de minste progressie bij patiënten zonder klinische en biochemische inflammatie, iets meer progressie wanneer een van beide actief was, en de meeste progressie bij dubbel actieve patiënten. Deze bevindingen werden bevestigd in een real-life cohort van 105 patiënten.

De onderzoekers concluderen dat klinische en biochemische inflammatie beide relevante doelen zijn bij de behandeling van PsA.