Klinische factoren RA geassocieerd met slechtere respons op methotrexaat

Een jongere leeftijd bij aanvang van de ziekte, de aanwezigheid van reumafactor, erosieve ziekte en een hoge erytrocytsedimentatiesnelheid blijken bij patiënten met reumatoïde artritis (RA) geassocieerd met een slechtere respons op behandeling met methotrexaat. Dat blijkt uit een Poolse retrospectieve studie. Methotrexaat is nog steeds de hoeksteen van de RA-behandeling, al is het werkingsmechanisme slechts deels bekend.

Ondanks de lage dosering moeten sommige patiënten de behandeling staken wegens toxiciteit en stopt 30 tot 40% wegens gebrek aan werkzaamheid. Het identificeren van onvoldoende responders is lastig, en Poolse onderzoekers zochten daarom uit of klinische factoren de uitkomst van methotrexaatbehandeling kunnen voorspellen. Zij includeerden 312 RA-patiënten die startten met methotrexaat 7,5 mg per week, met mogelijke verhoging naar 15 mg per week na vier weken in combinatie met foliumzuur.

Vervolgens analyseerden zij de associatie tussen verschillende parameters en de respons, waaronder geslacht, leeftijd, leeftijd bij aanvang, ziekteduur, de ESR en de aanwezigheid van reumafactor, anti-CCP, gewrichtserosies en extra-articulaire manifestaties. In totaal had 57,4% van de patiënten remissie van de symptomen. Multivariate logistische regressieanalyse liet zien dat een hogere leeftijd bij start van RA, een lage ESR, het niet hebben van erosieve ziekte en de afwezigheid van reumafactor significant geassocieerd waren met een goede respons.

Volgens de onderzoekers hebben patiënten meer kans op een onvoldoende respons wanneer RA op jongere leeftijd wordt vastgesteld, bij een hoge ziekteactiviteit op baseline en bij aanwezigheid van reumafactor en gewrichtserosies.