Langetermijneffecten glucocorticoïden als overbruggingstherapie

Een onderzoeksgroep vanuit het Leids Universitair Medisch Centrum ontdekte dat patiënten met RA die glucocorticoïden als overbruggingstherapie kregen, een snellere klinische verbetering vertoonden en minder wisselingen van DMARD's nodig hadden dan patiënten zonder deze overbruggingstherapie. Het latere gebruik van glucocorticoïden bleek vergelijkbaar voor beide groepen. Bij RA kan overbruggingstherapie met glucocorticoïden worden ingezet vóór de start van verschillende DMARD's.

De onderzoekers hadden tot doel het gebruik van glucocorticoïden over de tijd te vergelijken tussen RA-patiënten die aan het begin van hun behandeling wel of geen overbruggingstherapie kregen. Zij combineerden gegevens uit de BeSt-, CareRA- en COBRA-trials in een meta-analyse op basis van individuele patiëntengegevens uit gerandomiseerde klinische trials. In totaal analyseerden zij de gegevens van 625 RA-patiënten, van wie er 252 waren gerandomiseerd naar overbruggingstherapie (bridgers).

Deze bridgers vergeleken zij met de non-bridgers op 12, 18 en 24 maanden na baseline. Afgezien van de periode van de overbruggingstherapie bleek het latere gebruik van glucocorticoïden laag, en was de cumulatieve dosis tot maand 24 vergelijkbaar in beide groepen. De gemiddelde DAS28-score was ongeveer hetzelfde.

Bij bridgers trad wel sneller klinische verbetering op (p<0,001) in de eerste zes maanden, en waren significant minder wisselingen in DMARD's nodig (incidence rate ratio 0,59; 95%-BI 0,38-0,94). Het behandelschema voor overbruggingstherapie leidde wel tot een hogere cumulatieve glucocorticoïddosis na 24 maanden, met een verschil van 2406 mg. De onderzoekers concluderen dat overbruggingstherapie samenhangt met snellere klinische verbetering, minder wisselingen in DMARD's en een vergelijkbaar langetermijngebruik van glucocorticoïden.