Prolactine hoog, androgenen laag bij SLE (lupus)

Prolactine is verhoogd en androgenen zijn verlaagd bij patiënten met systemische lupus erythematosus (SLE), terwijl het bewijs voor de meeste andere hormonen zwak blijft. Dat blijkt uit een systematische review met meta-analyse van 83 studies, met 5.389 deelnemers in de vergelijking met gezonde controles. SLE treft vrouwen bijna negen keer vaker dan mannen, wat het vermoeden van een hormonale rol voedt; prolactineverlagers zoals bromocriptine verminderden eerder al de ziekteactiviteit ten opzichte van placebo.

Prolactine was consistent hoger bij SLE, met een gemiddeld verschil van 8,07 ng/mL (95%-BI 4,69-11,45; p<0,001; 36 studies). Androgenen waren juist lager: DHEA-S daalde met -1,00 µg/mL (95%-BI -1,50 tot -0,50; p=0,002) en totaaltestosteron met -0,20 ng/mL (95%-BI -0,33 tot -0,07; p=0,004). Deze bevindingen kregen volgens het GRADE-systeem de laagst mogelijke bewijskracht, doordat de studies sterk verschilden.

Oestradiol verschilde niet significant, maar was wel hoger bij vrouwen met actieve ziekte (8,55 pg/mL; 95%-BI 1,37-15,73; p=0,03); na uitsluiting van studies met vertekeningsrisico verdween dat verschil. Bij mannen met SLE waren FSH en LH significant verhoogd, op basis van 5 studies per hormoon, bij vrouwen niet. Weinig studies corrigeerden voor corticosteroïdgebruik, menstruatiecyclus of menopauzale status.

Naar prolactine tijdens opvlammingen keken slechts 3 kleine studies bij 149 patiënten zonder controlegroep, waardoor een gepoolde analyse niet mogelijk was. De auteurs noemen hun bevindingen exploratief.