Geen bewijs verhoogd risico op non-Hodgkinlymfoom na Q-koorts

Nederlandse onderzoekers hebben ook in een uitgebreide analyse geen bewijs gevonden voor een verband tussen Coxiella burnetii en non-Hodgkinlymfoom. Zij analyseerden gegevens van alle gevallen van non-Hodgkinlymfoom en acute Q-koorts na de grote uitbraak van 2007 tot 2010 in Nederland. Er wordt regelmatig gesuggereerd dat er een oorzakelijk verband bestaat tussen C. burnetii, de veroorzaker van Q-koorts, en non-Hodgkinlymfoom, maar wetenschappelijke studies laten tegenstrijdig bewijs zien.

In een eerdere Franse studie werd de bacterie aangetroffen in weefsels van patiënten met non-Hodgkinlymfoom, met de conclusie dat lokaal persisteren van C. burnetii tot B-celproliferatie zou kunnen leiden. Onderzoek uit het proefschrift van medeauteur Sonja van Rooden haalde deze hypothese echter al onderuit, omdat de bacterie ook regelmatig wordt aangetroffen in weefsels van patiënten zonder non-Hodgkinlymfoom. De onderzoekers bestudeerden de incidentie van non-Hodgkinlymfoom in de gehele Nederlandse bevolking tussen 2002 en 2017 en koppelden die aan alle gerapporteerde acute gevallen van Q-koorts na de uitbraak.

Tussen januari 2002 en december 2017 werden 61.424 gevallen van non-Hodgkinlymfoom gerapporteerd, en na de uitbraak werden 4.310 personen gediagnosticeerd met acute Q-koorts, met de hoogste incidentie in 2009. Het gecorrigeerde relatieve risico voor non-Hodgkinlymfoom na acute Q-koorts was 1,02 (p=0,49). Voor de subgroepen DLBCL, folliculair lymfoom en chronische lymfatische leukemie was het relatieve risico respectievelijk 0,98, 0,99 en 0,98.

Er is nog steeds geen overtuigend bewijs voor een relatie, en patiënten met Q-koorts hoeven niet te worden gescreend op de hemato-oncologische aandoening en vice versa.