TP53-mutaties voorspellen progressie en overleving alvleesklierkanker

Patiënten met alvleesklierkanker die voorafgaand aan chemotherapie met FOLFIRINOX een mutatie hebben in het TP53-gen in celvrij, circulerend tumor-DNA (ctDNA) hebben een verhoogd risico op tumorprogressie tijdens de therapie. Hetzelfde geldt voor patiënten met een homozygote TP53 Pro72Arg-kiemlijnmutatie. Patiënten met een combinatie van deze mutaties laten, ondanks chemotherapie, progressie en een kortere overleving zien.

Voor lokaal gevorderd en uitgezaaid ductaal adenocarcinoom van de pancreas (PDAC) bestaat de standaard eerstelijnsbehandeling uit FOLFIRINOX, maar deze leidt niet bij alle patiënten tot respons en 60 tot 70% ervaart ernstige bijwerkingen. Voorspelling van de respons met biomarkers kan onnodige behandeling voorkomen. De onderzoekers analyseerden plasmasamples van 48 patiënten met PDAC in verschillende stadia, van (borderline) resectabele (n=18) tot lokaal gevorderde (n=16) en uitgezaaide tumoren (n=14).

Met next generation sequencing spoorden zij mutaties op in 57 genen tegelijk en na elke vierde cyclus maakten zij een CT-scan, waarmee zij de ziektelast als onder controle (n=30) of progressief (n=18) classificeerden. Patiënten met een TP53 ctDNA-mutatie voor start van FOLFIRINOX hadden ruim tien keer zoveel risico op vroege tumorprogressie (OR 10,51), en ook de homozygote TP53 Pro72Arg-kiemlijnvariant was een voorspeller (OR 6,98). Vijf patiënten met beide mutaties lieten allemaal progressie zien en hadden een kortere overleving (mediaan 4,4 versus 13,0 maanden).

De onderzoekers concluderen dat deze combinatie een veelbelovende voorspeller is en dat een test hierop patiënten een ineffectieve behandeling kan besparen.