Weinig nut klinische bevindingen bij opsporen van lentigo maligna melanoom

Onderzoekers van het Erasmus MC concluderen dat het markeren van verdachte gebieden niet zinvol is bij het opsporen van lentigo maligna melanoom (LMM) bij patiënten met bewezen lentigo maligna. Lentigo maligna (LM) is het meest voorkomende subtype van melanoom in situ en de voorloper van LMM, dat 4 tot 15% van alle huidmelanomen uitmaakt. Een volledige chirurgische excisie is de beste behandeling bij door biopsie bewezen LM, omdat dit histologisch onderzoek mogelijk maakt en onderscheid tussen LM en LMM toelaat.

Bij de histologische beoordeling worden meestal verticale secties met regelmatige tussenruimten onderzocht, maar uiteindelijk slechts 2 tot 3% van het materiaal, waardoor de diagnose kan worden gemist. Critici oppperen daarom dat dermatologen verdachte gebieden markeren voor begeleid histologisch onderzoek, waarbij dermoscopische criteria als homogene gebieden, onregelmatige vlekken, zwarte kleur, uitgewiste haarzakjes en melkachtige rode gebieden wijzen op LMM. De onderzoekers includeerden 58 patiënten met een door biopsie bewezen LM, markeerden de verdachte plekken met klinische inspectie en dermoscopie, en plaatsten na de excisie naalden op deze plekken voor gerichte verticale secties.

Bij 28 van de 58 patiënten was er een klinische verdenking op LMM, maar slechts bij 3 daarvan werd LMM gediagnosticeerd, waarbij het in slechts één geval rond de naald werd gevonden. Binnen de groep zonder klinische verdenking waren er twee LMM-gevallen. De dermatoloog was dus niet in staat de detectiegraad van LMM te verhogen door klinische en dermoscopische mapping.