STK11-mutatie NSCLC geeft slechtere uitkomsten dan wildtype

Een systematisch literatuuronderzoek met meta-analyse bracht in kaart welk effect een STK11-mutatie heeft op de therapeutische effectiviteit en de prognose bij patiënten met NSCLC. Over de effectiviteit van checkpointremmers bij NSCLC met een mutatie in het serine-/threonine-kinase 11-gen bestond nog geen consensus in de literatuur. De onderzoekers includeerden veertien retrospectief uitgevoerde studies met in totaal 4317 patiënten met NSCLC, van wie 605 met een STK11-mutatie.

Het objectieve responspercentage op behandeling met checkpointremmers bedroeg 10,1% bij patiënten met een STK11-mutatie. In deze groep had 41,1% een positieve PD-L1-expressie. Een STK11-mutatie bleek geassocieerd met een matige progressievrije overleving, met een hazard ratio van 1,49, en een slechte algehele overleving, met een hazard ratio van 1,44.

Aanvullende analyse liet zien dat de progressievrije en algehele overleving bij patiënten met een STK11-mutatie slechter waren dan bij patiënten zonder alteraties in het gen. Andere therapieën dan immunotherapie, zoals nutlin-3a, 5-FU en vinorelbine, lieten een betere gevoeligheid zien bij patiënten met een STK11-mutatie dan bij patiënten met het wildtype. De onderzoekers concluderen dat patiënten met een STK11-mutatie slechter af zijn qua respons op immunotherapie en qua prognose, en adviseren voor deze groep andere vormen van systemische therapie, al moet nog beter worden onderzocht welke behandelingen het meest effectief zijn.