Seronegatieve RA-patiënten hebben een ander fenotype dan seropositieve patiënten

Het fenotype van patienten met reumatoide artritis (RA) verschilt op basis van hun ACPA- en RF-status. Seronegatieve patienten ontwikkelen RA vaker later in hun leven en seropositieve patienten hebben meer gewrichtsschade. Dat blijkt uit een cross-sectionele studie.

De classificatie van RA gebeurt onder andere op basis van seropositiviteit voor reumafactor (RF) en anti-citrullinated protein antibodies (ACPA). Hoewel seronegatieve RA in presentatie en klinisch beloop minder ernstig lijkt dan seropositieve RA, zijn studies hier niet eenduidig over. De onderzoekers analyseerden met een observationele, cross-sectionele studie of patienten met seronegatieve RA klinisch en echografisch minder ernstige ziekte hebben.

Zij includeerden 85 seropositieve en 29 seronegatieve RA-patienten. Seropositieve patienten waren jonger bij aanvang van de ziekte (43 versus 54 jaar; p=0,001) en gebruikten vaker sulfasalazine (47 versus 17%; p=0,004) en glucocorticoiden (36 versus 10%; p=0,007). Er was geen verschil in het gebruik van DMARDs.

De mate van ziekteactiviteit en extra-articulaire manifestaties waren vergelijkbaar. Seronegatieve patienten leken een hoger risico te hebben op coronaire hartziekte of een beroerte na 10 jaar, maar de verschillen waren niet statistisch significant. Uit echografisch onderzoek bleek dat seropositieve patienten meer schade aan het tweede metacarpofalangeale (MCP)-gewricht en meer erosies hadden dan seronegatieve patienten.

Het percentage gewrichten met erosies en het percentage tweede MCP-gewrichten met erosies was hoger bij seronegatieve patienten. De onderzoekers concluderen dat seronegatieve RA-patienten een ander fenotype hebben: bij hen start de ziekte later in het leven en gebruiken zij minder antireumatische medicatie, terwijl bij seropositieve patienten meer gewrichtsschade optreedt, met name in de MCP-gewrichten. Het cardiovasculaire risico lijkt gelijk voor beide groepen.