Gebruik van biologicals bij recidiverende en/of refractaire EGPA

Een retrospectieve Europese samenwerkingsstudie onderzocht het gebruik van biologicals bij recidiverende of refractaire eosinofiele granulomatose met polyangiitis (EGPA), een zeldzame vasculitis van kleine vaten die gepaard gaat met astma en eosinofilie. Van de 147 geïncludeerde patiënten kregen 63 rituximab, 51 mepolizumab en 33 omalizumab. Bij inclusie was de mediane Birmingham Vasculitis Activity Score (BVAS) 8,5 in de rituximab-groep en 2 in beide andere groepen.

In de rituximab-groep daalde de mediane BVAS tot 1 na zes maanden en tot 0 na twaalf maanden; 49% van deze patiënten kwam in remissie, 24% had een partiële respons en bij 24% was sprake van therapiefalen, terwijl 3% stopte vanwege bijwerkingen. Bij patiënten met glucocorticoïd-afhankelijk astma had mepolizumab een beter glucocorticoïd-sparend effect en een betere algehele respons dan omalizumab: remissie trad op bij 78% met mepolizumab tegenover 15% met omalizumab, partiële respons bij 10% versus 33%, therapiefalen bij 8% versus 48%, en stopzetting vanwege bijwerkingen bij 4% in beide groepen. Bij gebruik van mepolizumab 100 mg was het remissiepercentage na twaalf maanden 76%, tegenover 82% bij 300 mg, wat erop wijst dat 100 mg per maand een aanvaardbare eerstelijnsdosis kan zijn bij geselecteerde EGPA-patiënten.

De onderzoekers concluderen dat rituximab effectief kan zijn bij minstens de helft van de EGPA-patiënten, vooral bij vasculitismanifestaties, en dat mepolizumab zeer effectief is met een gunstig bijwerkingenprofiel bij glucocorticoïd-afhankelijk astma.